YALÇIN: Jo’nun işini bitirdik, artık rahat oynarız.
GS’Lİ FUTBOLCU: Sen ne diyorsun, nasıl böyle bir şey yaparsın?
YALÇIN: Konuşma seni de sakatlarım.
GS’Lİ FUTBOLCU: Necati, Yalçın’a bir şey söyleyin ayıp ediyor.
NECATİ: Tamam, merak etmeyin. Yalçın sen de oyununu oyna.(*)

Galatasaray'ın yıldız futbolcusu Arda Turan, 50 yaşında Sarı-Kırmızılı kulübe başkan olmak istediğini söylemiş. Arda, 'Galatasaray Dergisi'nin şubat sayısında yer alan röportajında, 30'lu yaşların ilk yarısı biterken futbolu bırakacağını dile getirmiş.

“Aha!” dedim okuyunca. Haberin ve röportajın detaylarını isteyenler internetten filan okuyabilir. Ben doğrudan mevzua dalmak istiyorum.

Maçtan önce böyle bir takım seyredeceğimizi düşünmemiştim. Dirençli, mücadeleci, uyumlu bir takım hüviyetindeki Antalyaspor’dan bahsetmiyorum. Galatasaray’ı böyle izleyeceğimi düşünmemiştim. 

Belki de Arda’nın erken gelen golü rehavete kapılmalarına sebep oldu düşünülebilir. Ancak golden önce de kayda değer bir atraksiyon göremedim ben. Golden sonra zaten evlere şenlik bir takım oldu.

Mevsimin kış olmasından mıdır yoksa pişirecek başka aş kalmadığından mıdır nedir bizim takım çorbaya dönmüş, içeni yok. Hakikaten de Galatasaray tam bir çorba.

***

Uzun zamandır alsam mı  almasam mı diye ikilemde kalmıştım. Evvelce Galatasaray’ın maçlarını izlemeye babamlara giderdim, problemimiz yoktu. Ancak İstanbul’a taşınınca Lig Tv izleyecek yer bulmak hususunda sıkıntı baş gösterdi. Taşındık taşınıyoruz, yerleştik yerleşiyoruz, hacı olduk oluyoruz derken futboldan uzak kaldık. Olacak iş mi yahu. Duruma el koymak gerekiyordu.

Çok zor olduğunu biliyorum. Zaten çok zor olduğu için tam anlamıyla beceremiyoruz ya. İnsanları anlamaya çalışıyoruz, ya da anlamak istiyoruz. Bu madalyonun sadece bir yüzü. Bir de diğer yüzü var elbet. İnsanları anlamaya çalışmamak, anlamak istememek.