Geçen yazıda seks, porno, facebook filan yazdıktan sonra demiştim ki: Gelecek yazıda da Engin Ardıç stili yazayım. Halt etmişim. Halt ettiğimi yazmaya oturunca anladım. “Yazmaya Oturma” tabiri şimdi aklıma geldi, ilginç bir terim. Bu bağlamda “Düşünmeye Oturma”, “Uyumaya oturma” gibi bir çok kalıplar üretilebilir.

Birinci handikap: Halt etmekte kalmıştık. Engin Ardıç kim ben kim dedim. İlk “dumur” durağı burası. Öyle ya da böyle, iyi ya da kötü, zevkli ya da zevksiz, halli ya da halsiz, doğru ya da eğri her ne ise neticede ünlü bir yazar kendileri.

Tepeden inme gelmedi ya. Hoş Özal döneminde yıldızı parlayanlardan olduğu sanılıyor. Evvelini bilmem. Neticede birinci handikapım zat-ı muhteremin ünlü olması ve ünlü bir yazar olması. Sadece bu maddeden dolayı onun gibi yazmam mümkün değil.

İkinci handikap: Ben ağzına geleni yazan biri değilim. Yazıyorum hem de çalakalem yazıyorum ama ağzıma geleni değil. Argo ve kaba tabirleri kullanmaktan imtina ediyorum. Kişileri tazyif ve tahkir edecek kelimeleri de. Kıracak, incitecek, zedeleyecek sözcükleri de tü-kaka etmişimdir.

Engin bey öyledir demiyorum. Ben öyle değilim diyorum. Yani o istese onları yazabilir, kullanabilir. Meşrepten meşrebe fark var. Benim meşrebimde düşmanım dahi olsa karşımdakini incitmek yasaktır. Becerebildiğim kadarıyla tabi.

Yani bir zat küstah olsa bile ona karşı “küstah” diyemem. “Nankör” diyemediğim gibi. “Yalancı” hakeza…

Hele ki incinmesi muhtemel kişilerin varlığı söz konusu ise ima etmek bile zül addedilir şahsımca. Becerebildiğim ölçüde elbet.

Demem o ki ben torba ağızlıyım. Çok zaman da torbanın ağzı büzüktür. Yazarım ama kılı kırk yararım. Ali’yi Veli’yi Ayşe’yi Fatma’yı gözeterek. Lafı gediğine koyacaksam da kibarca yaparım. Aşağılanması gerekiyorsa fark ettirmeden, hissettirmeden yaparım belki. Öyle ki ben bile hissetmeyebilirim mal sahibi olarak.

Üçüncü handikap: Engin Bey’in de klasik bir stili yok zannederim. Mesela Yılmaz Özdil’in var. Bekir Coşkun’un var Ahmet Hakan’ın var. Hıncal Uluç’un var. Engin Ardıç’ın yok.

Vardır da çok aşikar değil. Aşikar olan tek şey üslubun sert ve antisol olduğudur. Sola çakmaya bayılır. Aparkat, kroşe fark etmez. Bir yandan statükoyu eleştirir.

Statükoya çakarken temellere indiği de olur. Mesela ülkenin kurucusuna dair bir çok şeye laf söyleyebilir. Çekinmez. Korkmaz. Aslında doğrusu budur belki. Düşündüğünü olduğu gibi ifade etmek. Ama bana ters azizim.

Saydığım bu sebeplerden dolayı (belki daha da vardır, aklıma bu kadarı geldi) Engin Ardıç gibi yazamam. Söz verdim ama tutamadım. Üzgünüm, özür dilerim…

Not: “Sen kim Engin Ardıç kim, kendini onlarla mı kıyaslamaya kalkışıyorsun” diyecek olan vatandaş! Dur! Konuşma! Yazıdaki ironiyi anlayamazsan da üzülme senin suçun değildir. Yazan yazmasını bilseydi anlardın zahir. O zaman vaktini boşa harcama; bahçeye çık hava al biraz :)))

Not-2: Ey sen blog yazıcısı! Sana diyorum evet! Yahu sağına soluna bakınma!! Sana dedim! Yazdığın yazıyı “not” ile açıklamak zorunda kalıyorsan ya sende problem vardır, ya da okuyanda. Problemi bulup çözersen ilerisi için daha iyi olabilir. Bak olur demiyorum, olabilir diyorum. Garanti değil yani.

Not-3: Not-2’yi üzerine alınan arkadaş, sana sesleniyorum. O not kendime yazılmıştır. Sen üstüne alınma.

Not-4: “Ulan ben de bişey diyeceksin sandım” diyen arkadaş sana da sesleniyorum. Bu notta bir şey demiyorum. Keyfimin kahyası mısın, demiyeceğim işte :)))

Not-5: Sırayla gideyim bari. Bir dahakine Hıncal Uluç stili yapayım. Bakalım neler olcek :)