|
Friday, 26 February 2010 |
 | Telefonlar dinlenebilir mi?
Dinlenebilir.
Zaten dinlensin diye konuşmuyor muyuz?
Biri konuşacak ki biri de dinlesin.
Dinleyen yoksa konuşmanın manası var mı? |
İktidar telefonları dinliyormuş.
Muhalefet dinlese ne olurdu.
O zaman ses çıkarmaz mıydık?
Ya da Mu-halif dinlese?
Dinleme problemimiz olmuş anlayacağınız.
Nur topu gibi.
Nur deyince aklıma geldi.
Bir de “Din”leme problemi var.
Var mı dile getiren?
Mesela “çok yoruldum dinleneyim” deseniz yanlış anlaşılacak.
Yandaş, türdaş, maybaş filan.
Ya da liboş, kiboş, yumoş falan.
Olmadı ulusalcı, “ulu”salcı, “sulu”salcı felan.
İşte esas sorunumuz burada.
Dinliyoruz da, neyi dinlediğimizi bilmiyoruz.
Tıpkı neyi “din”lediğimizi bilmediğimiz gibi.
Ya da neden “din”lendiğimizi bilmediğimiz gibi.
Meseleyi çözmeye muktedir miyiz?
Onu da bilen yok. Duyan yok. Gören yok.
Yoklar üstünde yokluk var.
Çoklar üstünde yine yokluk…
İktidar deyince hemen “iktidar” anlarız da.
İktidarsızlık dedin mi işler karışır.
Hakarete girebilir.
Tezyif ve tahkir.
Keşke her şeyin “hapı” olsa di mi :))
Canım sıkıldı, bi İzmir yapayım :))
Anlayan anladı (mı?)
Murat HACIOĞLU
NOT= Bu da Yılmaz Özdil formatı oldu :) Ustaya da burdan selam :)) |
